Story με Όπλα. Οικογένεια σε Mute. Μην κάνετε Skip τις Ευθύνες σας!

(Απόσπασμα από την εφημερίδα της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Αθηνών «Σύγχρονη Αστυνομία»)

Αναδημοσίευση άρθρου της ΜΗΝΑ Λαμπρινής

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον φιλοξενούμε άρθρο της Λαμπρινής ΜΗΝΑ, αστυνομικού της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών και αντιπρόσωπο της Ε.ΑΣ.Υ.Α., το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, το οποίο επαναδημοσιεύουμε ώστε να έχουν την ευκαιρία να το διαβάσουν και οι συνάδελφοί μας:

Τίτλος: Story με Όπλα. Οικογένεια σε Mute. Μην κάνετε Skip τις Ευθύνες σας!

Στην εποχή μας, η βία «ανεβαίνει» σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα, ενώ η οικογένεια παραμένει πεισματικά στο αθόρυβο. Το story με το όπλο ή τη συμπλοκή δεν είναι απλά μια επίδειξη ισχύος, μα μια απεγνωσμένη κραυγή για ορατότητα. Μια επιβεβαίωση που μετράται σε likes, σε μια προσπάθεια των παιδιών να “υπάρξουν” σε έναν ψηφιακό κόσμο που δεν τους συγχωρεί την αφάνεια. Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που οι έφηβοι επιλέγουν συνειδητά να κάνουν την οικογένεια πέρα, γιατί η ίδια απέτυχε στον πιο βασικό της ρόλο, να τα κρατήσει κοντά της.

Τους δώσαμε ένα τηλέφωνο στο χέρι, ένα εισιτήριο για να χαθούν στη φωτεινή του οθόνη, με μοναδικό αντάλλαγμα την ησυχία μας, λόγω της εργασιακής εξόντωσης. Κι αυτή η οθόνη έγινε ο καθρέφτης τους κι εμείς απλοί θεατές μιας παράστασης που δεν κατανοούμε. Στο όνομα μιας «νέας εποχής» που δεν θέλουμε να χάσουμε και οφείλουμε να ακολουθήσουμε για να είμαστε κοντά τους, καταφέραμε το αντίθετο. Τους δώσαμε απλόχερα την ελευθερία χρήσης της τεχνολογίας, χωρίς το εγχειρίδιο των αξιών, αφήνοντάς τα έκθετα στον αλγόριθμο της βίας και των παραβατικών συμπεριφορών.

Καταλήξαμε να τα αποχαυνώσουμε και να τα αποξενώσουμε. Η φτώχεια, όχι μόνο η υλική, αλλά η πνευματική και η συναισθηματική, γίνεται το λίπασμα της παραβατικότητας. Το αποτέλεσμα; Στο απουσιολόγιο της ζωής τους, οι γονείς έμειναν οριστικά μετεξεταστέοι. Συνηθίζουμε να δείχνουμε το πρόβλημα όταν αυτό φτάσει στο αστυνομικό δελτίο και να αναρωτιόμαστε υποκριτικά τι φταίει για την εποχή μας! Η παραβατική συμπεριφορά δεν γεννιέται στο δρόμο, εκεί απλώς εκτονώνεται. Γεννιέται στις κλειστές πόρτες των δωματίων, όπου η επικοινωνία έχει αντικατασταθεί από το scrolling.

Κι εμείς; Εμείς, για να εξιλεωθούμε απέναντί τους, γεμίζουμε τηλεοπτικά πάνελ, οργανώνουμε ημερίδες, εμπνεόμαστε βιβλία, όπως η «Αἶσα» (προφ. Έσα/αρχ. μοίρα, πεπρωμένο), που πραγματεύεται ακριβώς αυτές τις μοιραίες επιλογές των εφήβων και τα δύσβατα μονοπάτια που τις ακολουθούν. Μέσα από την ιστορία της «Αἶσα», προσπαθούμε να τους αφυπνίσουμε για την αξία και τη σοβαρότητα των επιλογών! Οφείλουμε όμως να τα ακούσουμε! Να τους δώσουμε βήμα να μιλήσουν τα ίδια, χωρίς να τα κρίνουμε προκαταβολικά. Να αφουγκραστούμε τις πραγματικές βαθύτερες ανάγκες τους, να δούμε τα σκοτάδια και τα φώτα της ψυχής τους, προτού αυτά σβήσουν οριστικά.

Πέρα από την ψυχρή επιστημονική προσέγγιση, τα αίτια και τα μέτρα καταστολής, υπάρχει η ανάγκη ουσιαστικής στήριξης. Η τιμωρία χωρίς παιδεία είναι απλώς ανακύκλωση του κακού. Το χέρι μας δεν πρέπει πια να δείχνει το παιδί με το δάχτυλο, αλλά να γίνεται στοργικό χάδι και καμιά φορά χαστούκι στο πρόσωπό μας. Κι αυτό το χέρι να πιάσει το δικό τους σφιχτά και δυνατά, όχι παρηγορητικά, μα να ενωθούν δυναμικά, για την αλλαγή. Γιατί αν δεν αλλάξουμε εμείς το «φίλτρο» με το οποίο τα βλέπουμε, η ιστορία τους θα συνεχίσει να αναρτάται σε γκρίζο φόντο και θα τη βλέπουμε στα social, σε μια ψηφιακή αρένα που δεν έχει επιστροφή.